Sint-Laureins was al eeuwenlang een parochie, met kerk, pastoor en al. Bestuurlijk had het echter niet veel te vertellen: het hing af van Maldegem.

Als je nieuwsgierig bent naar Bertheldorpe, de Poelvoetstraat, het roostervormig stratenplan, de sporredrager, de meikoopdagen of het polderbanket dan is deze aflevering de moeite van het lezen waard. Er bestond zelfs een aloude sociëteit van toonkunde.

Voor 1650 stierven in Sint-Laureins veel mensen door een gebrek aan dokters. Maar een klein aantal geneesheren wilde zich in deze ‘wildernis’ vestigen. Pas op het einde van de 17de eeuw kwamen er dokters van Eeklo, Maldegem, Kaprijke en Aardenburg onze zieken van betere komaf bezoeken.

Door de Geuzenoorlog en de 80-jarige oorlog waren zo goed als alle pastorijen verwoest. Priesters doken onder om aan de dood of de gevangenis te ontsnappen. Dikwijls werden ze daarbij geholpen door hun parochianen.

‘Luctor et emergo’, ‘Ik worstel en kom boven’, de wapenspreuk van de Zeeuwen in hun strijd tegen het water is ook van toepassing op onze geschiedenis. Overstromingen met alle gevolgen van dien waren immers ook ons deel.

Eind jaren 1700 kreeg Sint-Laureins zijn eerste burgemeester. De ene burgemeester drukte al meer zijn stempel dan de andere.

Na de dokters komen natuurlijk ook de pastoors aan bod in de schriftjes van pastoor De Swaef. De ene pastoor was al geliefder dan de andere. De ene ondervond al wat meer moeilijkheden dan de andere. Tijdens de Geuzenoorlog of de Franse Revolutie was het voor priesters ronduit gevaarlijk.

Pastoors hadden niet alleen de taak om missen op te dragen en te zorgen voor de minderbedeelden. Ze zorgden ook voor hun kerk en hun kerkhof. Judocus Blomme was op alle vlakken een bezige bij.