Sommige dorpen herrijzen. Andere niet.
 
Roeselare, het dorp of stadje dat in de 13de eeuw met veel ambitie werd opgericht door Gozewijn van Roeselare, was in 1375 volledig van de kaart geveegd. Het kasteel, de molen, de kerk, allemaal onder water verdwenen. Wat restte was een nat, verlaten landschap waar niemand zich nog wilde vestigen. Enkel de wind fluisterde soms nog de naam van het dorp, maar dan moest ge al vree goed luisteren. Toch zou het kerkhof, dat rond de kerk lag, nog van pas komen. Grafstenen van dit kerkhof zouden verwerkt zijn in de nieuwe kerk van Sint-Margriete die door Jan de Plaet in de Kruispolder werd opgericht.
 
De site van Roeselare, tussen de huidige Molenkreekstraat en de Sint-Margrietestraat, werd in de eeuwen daarna vergeten. Pas in 1979 konden archeologen onder leiding van Etienne Van Vooren de ligging van het verdronken dorp opnieuw vastleggen.

Toch verdween Roeselare niet helemaal uit de geschiedenis. Wat later het dorp Sint-Margriete zou worden, lag op geringe afstand van de oude site. Vele geschiedkundigen, onder andere Gottschalk, dus niet van de minsten, gingen er eerst vanuit dat Roeselare en Sint-Margriete eigenlijk één en dezelfde parochie waren. Die visie werd later bijgesteld, Roeselare was een stichting van Gozewijn van Roeselare, een wereldlijke heer, terwijl Sint-Margriete uitging van de Sint-Baafsabdij van Gent. Juridisch, kerkelijk en bestuurlijk gezien gaat het dus om twee onderscheiden dorpen, al lagen ze geografisch dicht bij elkaar en ondergingen ze dezelfde overstromingsgeschiedenis. In een van de vele processen tussen Marc Lauwerijn, zoon van Hiëronymus, en het Brugse Vrije werd een lijst gevonden van negen parochies van het ambacht IJzendijke die door de overstroming waren weggeveegd. Daarop staan zowel Sint-Margriete als Roeselare afzonderlijk, dus als twee verschillende parochies.